GKT-SERWIS Sp. z o.o.
- Vermittlungs- und Beratungsagentur -
Haushaltshilfe Hauswirtschafterin Pflegehilfe aus Polen
Vermittlung von polnischen Haushaltshilfen zur 24 Stunden - Betreuung

Navigation mittels Accesskeys:

Zur Navigation Technische Informationen (Accesskey 1).
Zur Navigation Unternehmen (Accesskey 2).
Zur Navigation Service (Accesskey 3).
Zum Hauptinhalt (Accesskey 4).

Inne usługi

Sonda

Czy uważasz ofertę firmy GKT Serwis za atrakcyjną?
 

Kursy walut

Kurs wymiany 27.06.2017
EUR EUR  PLN PLN
1.00  4.22
Dzisiaj kurs jest niższy niż wczoraj -100.000 %

Start

Arbeitlandia

baner arbeitlandia

SAO

GKT Serwis jest członkiem Stowarzyszenia Agencji Zatrudnienia, sekcji Stowarzyszenia Agencji Opieki.

Logo SAO

Hauptinhalt


Demencja

PDFPDF DrukujDrukuj

Demencja

Demencja oznacza znaczne obniżenie sprawności umysłowej, emocjonalnej i społecznej, które prowadzi do umniejszenia funkcji społecznych i niemal zawsze towarzyszy chorobie mózgu. Choroba dotyka przede wszystkim pamięci krótkotrwałej, w szczególności umiejętności myślenia, języka i motoryki, a w niektórych przypadkach powoduje również zmiany w strukturze osobowości. Kluczowe w zrozumieniu demencji jest różnicowanie między utratą nabytych już umiejętności a wrodzonym brakiem uzdolnień.
Obecnie znanych jest nam wiele, ale nie wszystkie, przyczyn demencji, a niektóre jej formy dają się leczyć w pewnym zakresie, co oznacza, że można opóźnić wystąpienie pewnych symptomów we wczesnym stadium demencji.
Najczęściej występującą formą demencji, jednak nie jedyną, jest choroba Alzheimera. Demencja można mieć różne przyczyny, a znaczące dla terapii jest stwierdzenie cech różnicujących.

Definicja

Kryteria diagnostyczne dla demencji obejmują kombinacje deficytów umiejętności kognitywnych, emocjonalnych i społecznych, które prowadzą do osłabienia funkcji społecznych i zawodowych. Symptomem przewodnim jest zaburzenie pamięci. W początkowej fazie choroby pojawiają się zaburzenia pamięci krótkotrwałej i umiejętności postrzegania. W dalszym przebiegu zanikają również trwałe treści pamięci długotrwałej, a dotknięci chorobą z biegem czasu tracą nabyte przez całe życie umiejętności i zdolności.

Demencja (ICD-10 kod F00-F03) jest często skutkiem chronicznej i postępującej choroby mózgu z zaburzeniem wielu wyższych funkcji mózgowych, w tym pamięci, myślenia, orientacji, kondycji duchowej, liczenia, zdolności uczenia się, języka, mówienia i umiejętności dokonywania oceny i wyboru.

Aby zdiagnozować demencja zgodnie z układem ICD symptomy choroby muszą występować przez minimum 6 miesięcy. Zmysły (organy, jak i działanie) funkcjonują u danej osoby jak zazwyczaj. Spadkowi umiejętności kognitywnych z reguły towarzyszą zmiany w kontroli stanów emocjonalnych, zachowań społecznych albo motywacji. Symptomy te występują również w przypadku choroby Alzheimera, chorób naczyniowych mózgu i innych, które w pierwszym lub drugim stopniu dotyczą mózgu i neuronów.

Upośledzenie umiejętności kognitywnych nie występuje nagle, np. w postaci zamglenia świadomości lub delirum. Aby nastąpiło pogorszenie pamięci musi nastąpić jedno z następujących zaburzeń:
•    afazja: zaburzenia mowy
•    apraksja: upośledzenie umiejętności wykonywania precyzyjnych, celowych ruchów
•    agnozja: upośledzenie umiejętności identyfikowania przedmiotów lub ich ponownego rozpoznawania
•    zaburzenia funkcji wykonawczych: planowania, organizacji, zachowywania kolejności

Czynniki ryzyka
Głównym czynnikiem ryzyka jest zaawansowany wiek. Dłuższy okres życia kobiet jest zapewne najlepszym wytłumaczeniem, dlaczego to właśnie kobiety stanowią większy odsetek chorych na demencję. Depresje postrzega się jako czynnik ryzyka sprzyjający rozwojowi demencji, albowiem często pojawiają się w jej wczesnych stadiach demencji.

Objawy motoryczne
Również zaburzenia motoryki należą do obrazu chorby w przypadku zaawansowanej demencji. Pacjentom z biegiem czasu sztywnieją coraz to większe obszary ciała. Ich chód się zmienia, stawiają małe kroki, szurają stopami, szeroko stawiają nogi. Są zagrożeniu upadkiem, gdyż dochodzi do zaburzenia poczucia utrzymania równowagi.

Zaburzenia zachowania
Symptomy psychotyczne mogą wystąpić we wszystkich rodzajach demencji. Są one typowe dla demencji z ciałami Lewy’ego, która pojawia się przy syndromie Parkinsona. Chodzi przede wszystkim o halucynacje optyczne. Zazwyczaj chorzy widzą najpierw w półmroku nieobecne osoby, z którymi nawet prowadzą rozmowy. We wczesnym stadium pacjenci są jeszcze w stanie zdystansować się od swoich pseudo-halucynacji, co oznacza, że wiedzą, iż osoby, z którymi rozmawiają są nieobecne. Później widzą zwierzęta lub postaci fantastyczne, wzory na ścianach, kłęby kurzu. W zaawansowanym stadium przeżywają groteskowe, często groźne rzeczy, np. uprowadzenia. Te sceniczne halucynacje są z reguły nacechowane strachem. Pacjentom zdarza się zachowywać agresywnie wobec działających w dobrej wierze bliskich, gdy wciągną ich w swój system obłędu. Granica z delirium jest w tym przypadku płynna.


Osoby chore na demencję tracą inicjatywę, zaniedbują swoje hobby, higienę osobistę i porządki w mieszkaniu, wreszcie nie są w stanie odżywiać się w wystarczający sposób, nie mają chęci do jedzenia, zaprzestają odczuwać głód i w końcu zapominają o gryzieniu pokarmu i jego połykaniu. Chudną i stają się podatni na choroby wewnętrzne, jak np. zapalenie płuc. Zmienia się również ich dzienno-nocny rytm życia.

Zrozumieć chorego
Jeśli opiekun spróbuje się wczuć w świat uczuć osób chorych na demencję, łatwiej przyjdzie mu komunikacja z nim.


Dla osób dementywnych świat staje się dziwny i niezrozumiały, ponieważ tracą oni specyficzne dla człowieka umiejętności poznawcze i orientację. Nie potrafią umieścić przedmiotów, sytuacji i osób w szerszym kontekście. Z powodu zaburzenia funkcji przypominania mają ograniczony dostęp do swojej wcześniejszej wiedzy (pamięć semantyczna) i doświadczenia (pamięc epizodyczna – wymazywana wstecz), dzięki którym potrafili się odnaleźć w każdej sytuacji. Brakuje im wiedzy i pewności źródeł, które służą opanowaniu obecnej sytuacji. Często zanika granica między snem, rzeczywistością i przeszłością. Chorzy mają halucynacje, które odczuwają jako realne sytuacje. W kontakcie z osobą dementywną często nie daje się wytłumaczyć im ich irracjonalności. W idealnym przypadku jednak opiekujący się chorym powinnien podchwycić nastrój, jaki kryje się za halucynacjami. Jeśli chory jest jeszcze w stanie rozpoznać, że jego zachowanie jest w danej sytuacji nieadekwatne, może się to u niego skończyć niepokojem i poczuciem rezygnacji.

Osoby chore na demencję potrzebują dużo czasu na reakcję i działanie. W zaawansowanym stadium wystarczające odżywnianie nie jest możliwe drogą naturalną, ponieważ chorzy w skutek zaburzenia bodźców nie są w stanie połykać pokarmu.  Cierpliwość i czasowe możliwości opiekunów w późnym stadium choroby są naciągnięte do granic możliwości.  
Osoby, które chorują na na demencję, często czują się niezrozumiałe, jakby któs nimi dowodził lub sprawował nad nimi kuratelę, nie potrafią pojąć motywów decyzji swoich opiekunów. Zaskakujący jest jednak fajt, że wielu chorych potrafi wyrazić swoje życzenia. Niektórzy potrafią jeszcze wyczuć, czy ktoś w ich towarzystwie się nudzi lub czuje się dotknięty ich zachowniem. W zaawansowanym stadium tracą jednak umiejętność kontaktu emocjonalnego, co może stanowić duże obciążenie dla członków rodziny.

Chorzy reagują często poddenerwowaniem, gdy obarcza się ich odpowiedzialnośą za rzeczy, które w międzyczasie zapomnieli, a tym samym są czują się podwójnie obciążeni, raz przez to, że zarzuca im się popełnienie błędu, a także przez to, że zostają skonfrontowani ze swoimi słabościami.
Również chorzy na demencję mają jeszcze uczucia. Szczególnym problemem są depresje, manifestujące się przed nadejściem demencji, często wtedy, gdy chorzy zauważają swój spadek formy duchowej. Objawy depresji mogą być podobne do tych zwiastujących demencję, stąd zdarza się, że przy zbyt małej wiedzy choroby te są ze sobą mylone. Im bardziej zaawansowana demencja, tym bardziej płaski staje się świat uczuć, który ustępuje afektywnej obojętności z brakiem umiejętności odczuwania smutku lub radości lub wyrażania uczuć, przy równoległej utracie zainteresowania światem zewnętrznym.

Postępowanie z osobami dementywnymi
Opieka nad osobami chorymi na demencję powinna być dopasowana do ich zmienionego sposobu przeżywania. Najważniejsza jest cierpliwość. Prez okazywanie zniecierpliwienia przez osoby kontaktowe chory ma wrażenie, że coś zrobił źle, co jest z kolei przyczyną niezadowolenia, smutku, złego samopoczucia.


Równie ważne jest, aby uświadomić sobie, że chorzy ze względu na zaburzenia pamięci są w stanie uczyć się tylko warunkowo. Większość z tego, co się do nich mówi, zapominają już po paru minutach. Dlatego nie można z nimi nic pewego ustalać. Jednak można ich „musztrować”: gdy posadzimy chorego przy stole i mu wytłumaczymy, że to jest jego miejsce, to całkiem możliwe, że w przyszłości sam wybierze sobie to miejsce do siedzenia. Na pytanie: „Gdzie jest twoje miejsce?” chory będzie odpowiadał wymijająco, dlatego lepiej zrezygnować z zadawania pytań.  

Komunikacja
Komunikacja powinna przebiegać w prostym języku. Z jednej strony jest to uwarunkowane osłabieniem słuchu w starszym wieku, z drugiej przez upośledzenie zdolności do abstrakcyjnego myślenia dłuższe zdania okazują się nie zawsze zrozumiałe. Każde zdanie powinno zawierać jedną informację. Także nie mówimy: „Wstań i załóż płaszcz“, tylko „Wstań proszę“, a dopiero później podajemy następną informację. Język powinnien być prosty, a zdania krótkie i wyraziste. Często powiedzenia i przysłowia są lepiej rozumiane niż abstrakcyjne zwroty. Warto zapamiętać sobie zwroty i pojęcia, które chory rozumie, i korzystać z nich w dalszej komunikacji.


Należy również unikać kłótni z chorym na demencję, nawet jeśli nie ma racji, ponieważ wzmocni to jedynie uczucie zmieszania i niezadowolenia, które pozostaną po kłótni (nawet jeśli nie jest on już w stanie przypomnieć sobie samego zajścia). Dla chorego na demencję kłótnia jest tym bardziej niebezpieczna, gdyż nie jest on w stanie odnieść się do swojego doświadczenia, że kłotnie mijają - chorzy żyją prawie wyłącznie w teraźniejszości. Przyszłość nie ma dla nich żadnego znaczenia.
Gdy mowa jest ledwo możliwa, o tyle ważniejsze jest, aby pobudzać też inne zmysły. Do podopiecznego można dotrzeć też przez smak, zapach, obraz, dźwięk, ruch i dotyk, np. podopieczny może się ożywić na dźwięk znanych pieśni ludowych. Niemniej trzeba pamiętać, że niektóre zmysły mogą ulec zmianie. I tak zmysł smaku wyostrza się przede wszystkim na słodkie potrawy. Należy jednak uważać, aby nie angażować zbyt wielu zmysłów przez wiele bodźców na raz. Nałożenie się kilku wrażeń zmysłowych może stwarzać poczucie zagrożenia, ponieważ chory nie umie rozdzielić różnych wrażeń od siebie i przyporządkować znanym sobie kategoriom. Nadmiar bodźców prowadzi raczej do zmieszania niż stymulacji. Należy szukać równowagi pomiędzy nadwyżką a absolutnym niedoborem bodźców.

Biografia
Jedną z metod pracy z podopiecznym jest tworzenie biografii, dzięki której można się dowiedzieć, jakie znaczenie mają dla chorego pewne zachowania (np. co to znaczy, gdy podopieczny nie chce iść wieczorem spać? Czy daje sygnał „Brakuje mi herbaty przed snem” czy może ma namyśli: „Tęsknię za moją żoną”?). Im dokładniej poznamy przyzwyczajenia i cechy chorego, tym łatwiej będzie nam go zrozumieć. Również przy tej metodzie zaleca się prowadzenie gruntownej dokumentacji i ścisłą współpracę ze wszystkimi osobami zaangażowanymi w opiekę.

Postępowanie z samym sobą
Jednym  z niedocenianych problemów jest podejście członków rodziny wobec siebie samych. Często zaniedbują oni kontakty społeczne i żyją niemalże wyłącznie dla chorego, z którym ledwo mogą się porozumieć. Dopada ich też poczucie winy z powodu narastającej agresji wobec podopiecznego. Boją się również, że w nieodległej przyszłości zachorują na podobną chorobę. Wszystko to kończy się w wielu przypadkach depresją lub zaburzeniami psychosomatycznymi jak np. chroniczne bóle.

Nierzadko psychiczna choroba u opiekunów pojawia się dopiero po śmierci podopiecznego, kiedy to właściwie powinni znów korzystać z życia. Choroba partnera lub rodziców dotyka mocno również innych członków rodziny. Ataki na partnera są zawsze atakami na opiekujących się chorym członków rodziny. Gdy chory partner zachowuje się nielogicznie, w oczach rodziny wygląda to na złośliwość, brak dobrej woli. Z tego też powodu rodzina powinna zawczasu szukać pomocy na równi z podopiecznym.


Valid XHTML 1.0 TransitionalValid XHTML 1.0 Transitional! Valid CSS!Valid CSS! 508/WAISection 508 - WAI conformance icon W3C-WAILevel-AA conformance icon, W3C-WAI Web Content Accessibility Guidelines 1.0 Get Adobe ReaderAdobe Reader herunterladen Get Adobe Flash PlayerAdobe Flash Player herunterladen do g�ry (Accesskey 0)do g�ry